نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری/دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر

2 استادیار /دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر

3 استاد/دانشگاه ازاد اسلامی واحد بوشهر

چکیده

آیرونی(Irony)شیوهای از بیان است که با آن زبان طنز برجسته می‎شود و یا بخشی از یک کلام نسبت به بخش‎های دیگر آن برجسته‎تر می­گردد و موجب آشنایی زدایی و غافلگیری مخاطب می‎شود. در آیرونی نوعی دوگانگی در معنا نهفته است، وارونه کردن واقعیت و ارائۀ   تصویری دیگر با بار معنایی توام با کنایه و طنز از ویژگی‎های آیرونی است. این شیوۀ بیان در آثار ادبی فارسی سابقه دارد که نمونه‎های آن در "چرند  و پرند" دهخدا  قابل مشاهده است این مقاله کوششی است با روش کیفی و رویکرد توصیفی-تحلیلی در جهت تبیین انواع آیرونی، در مقالات چرند و پرند دهخدا،  برای برجسته کردن کلام خود از این شیوۀ بیانی بهرههای بسیاری برده است و از تمام گونه­های آیرونی به خوبی ، برای بیان مقاصد سیاسی خود سود جسته است.

کلیدواژه‌ها

  1. آژند یعقوب ،تجدد ادبی در دورة مشروطه( 1388)، انتشارات موسسه انجمن قلم ایران، تهران.
  2. انوشه حسن ،فرهنگ نامة ادب فارسی(1381) ، چاپ دوم ،انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران.
  3. پاینده حسین ،نقد ادبی و دموکراسی( 1388)، چاپ دوم ،انتشارات نیلوفر، تهران.
  4. جوادی حسن ،تاریخ طنز در ادبیات فارسی(1384)، انتشارات کاروان، تهران،
  5. حلبی علی اصغر ،مقدمه ای بر طنز و شوخ طبعی در ایران، 1365، چاپ دوم ، انتشارات پیک ترجمه و نشر، تهران .
  6. داد سیما ،فرهنگ اصطلاحات ادبی (1380 )،انتشارات فکر روز، تهران.
  7. دهخدا  علی اکبر ،چرند و پرند(1385)، به کوشش سید علی شاهری لنگرودی، انتشارات گهبد، تهران.
  8. دهخدا  علی اکبر ،مجموعه مقالات چرند و پرند( 1391)، به کوشش محمد دبیر سیاقی ، انتشارات اخوان خراسانی، تهران.
  9. Compass of irony, D.C.MUecke,Methuen,newyork-London,1980