نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری/دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر

2 استادیار /دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر

3 استاد/دانشگاه ازاد اسلامی واحد بوشهر

چکیده

آیرونی(Irony)شیوهای از بیان است که با آن زبان طنز برجسته می‎شود و یا بخشی از یک کلام نسبت به بخش‎های دیگر آن برجسته‎تر می­گردد و موجب آشنایی زدایی و غافلگیری مخاطب می‎شود. در آیرونی نوعی دوگانگی در معنا نهفته است، وارونه کردن واقعیت و ارائۀ   تصویری دیگر با بار معنایی توام با کنایه و طنز از ویژگی‎های آیرونی است. این شیوۀ بیان در آثار ادبی فارسی سابقه دارد که نمونه‎های آن در "چرند  و پرند" دهخدا  قابل مشاهده است این مقاله کوششی است با روش کیفی و رویکرد توصیفی-تحلیلی در جهت تبیین انواع آیرونی، در مقالات چرند و پرند دهخدا،  برای برجسته کردن کلام خود از این شیوۀ بیانی بهرههای بسیاری برده است و از تمام گونه­های آیرونی به خوبی ، برای بیان مقاصد سیاسی خود سود جسته است.

کلیدواژه‌ها

آژند یعقوب ،تجدد ادبی در دورة مشروطه( 1388)، انتشارات موسسه انجمن قلم ایران، تهران.

انوشه حسن ،فرهنگ نامة ادب فارسی(1381) ، چاپ دوم ،انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، تهران.

پاینده حسین ،نقد ادبی و دموکراسی( 1388)، چاپ دوم ،انتشارات نیلوفر، تهران.

جوادی حسن ،تاریخ طنز در ادبیات فارسی(1384)، انتشارات کاروان، تهران،

حلبی علی اصغر ،مقدمه ای بر طنز و شوخ طبعی در ایران، 1365، چاپ دوم ، انتشارات پیک ترجمه و نشر، تهران .

داد سیما ،فرهنگ اصطلاحات ادبی (1380 )،انتشارات فکر روز، تهران.

دهخدا  علی اکبر ،چرند و پرند(1385)، به کوشش سید علی شاهری لنگرودی، انتشارات گهبد، تهران.

دهخدا  علی اکبر ،مجموعه مقالات چرند و پرند( 1391)، به کوشش محمد دبیر سیاقی ، انتشارات اخوان خراسانی، تهران.

Compass of irony, D.C.MUecke,Methuen,newyork-London,1980